Schrijven
De wereld van het schrijven is net zo gevarieerd als die van andere
expressievormen, dansen, schilderen of muziek maken. Ik heb een
journalistieke achtergrond en schreef binnen dat genre commentaren,
interviews, reportages en columns. Natuurlijk trokken mijn
trainings-werkzaamheden vaak mensen aan die advies wilden ook voor
schrijven in andere schrijfgenres. Diverse manuscripten zijn via mijn
werkplek weer naar de auteur gegaan met advies en correcties, en soms
van hem/haar naar de uitgever; en soms ook via de laatste naar het
publiek. Thans beperk ik mij tot schrijfadvies voor:
-
mensen
die de pers willen benaderen;
-
een
eigen brochure willen maken;
-
een
voordracht op papier willen hebben of
-
een
brief willen schrijven naar een instantie of een privépersoon.
Daarnaast zijn er de geďnteresseerden die vooral creatief schrijven
willen beoefenen. Deze wijs ik op de workshop
Haiku-schrijven
De workshop haiku-schrijven zie ik in het genre creatief schrijven als
een ontdekkingstocht.
Haiku-schrijven begon voor mij naast het vertellen. Als een manier om
mij kort uit te drukken, met de kracht die ik ook in goede verhalen
aantref, hebben haiku’s een grote bekoring voor mij. Ze zijn ook een
prettig tegenwicht tegen het vele jaren lange weekbladartikelen
schrijven voor De Nieuwe Linie, waarin ik ijverig hielp om de woelige
jaren zestig en zeventig te verslaan. Lees
verder.
Workshop haiku-schrijven
We werken
aan vorm en inhoud van dit kleinste gedicht van Japanse oorsprong.
We mediteren, wandelen, en maken aantekeningen, die we bespreken. Na
de cursus kunnen uitwisselingen per email van elkaars haiku’s verder
gaan. Thuis gemaakte gedichten kunnen we inbrengen.
De
workshop duurt drie uur; meerdere sessies kunnen, in overleg met de
groep.
Het is
mogelijk met een groep een haikukring of ‘kern’ te starten, die zich
al of niet aansluit bij de
HKN, de Nederlands-Vlaamse kring voor
haiku en andere korte gedichten.
Haikutips
-
Heb
een klein onverwoestbaar boekje bij je
-
maak
losse notities van wat je eventueel treft als ‘haiku-moment’:
een waarneming of gewaarwording…
-
Laat
voldoende ruimte om er aan te werken: vaak zie je na een hele
tijd pas hoe de vorm kan worden; speel bijvoorbeeld eens met het
omdraaien van de eerste en de derde regel…
-
herwaardeer
je wandelingen als evenzovele haiku-tochtjes.
-
probeer
je gedachten eens te koppelen aan een in je herinnering
opgeslagen waarneming, en kijk of je dat kunt noteren op een
haiku-manier.
-
in een wat groter schrift kun je korte proza-notities maken.
Misschien zit er bij nader inzien een haiku in, of een haibun.
-
kijk
vaak terug naar haiku-notities en werk er aan, tot je weet: zo
wil ik het gezegd hebben.
-
zoek
uitwisseling met andere liefhebbers
-
je
kunt ook probeersels inzenden voor de werkplaats van de web-site
van de
HKN
-
wees
eerlijk in te zeggen wat het je doet, maar ga zeker aanvankelijk
niet al te kritisch met elkaar om
-
kijk
eens naar vroegere notities: misschien schreef je al haiku’s –
of haiku-flarden – zonder dat je het wist
Haikus van deze website kunnen met bronvermelding voor eigen
doeleinden worden gebruikt.
was dat een engel?
die lichtflits over de tuin –
iemand sloot het raam
voor meer haiku’s klik hier >>
Haibun
Haibun
is de benaming voor korte proza-impressies in haikustijl. Max Verhart,
hoofdredacteur van Vuursteen, heeft mijn haibuns uitgegeven. Titel:
‘Reis door de dag’, zie
publicaties. Verder worden ze af en toe
gepubliceerd in Schreef, Vuursteen, of Sfinx. Waaronder
Olla vogala
Bij het
knippen van het klimop trof ik een leeg vogelnest aan. De tweede leg is
ook al uitgevlogen. Daar heb ik op gewacht voor ik ging snoeien. Vogels
zitten niet zo aan hun huisje gebakken. Althans het lijkt erop dat ze
hun kunstige bouwsels na het uitvliegen voorgoed de rug toekeren. Het
nest heeft gediend, het nest kan gaan.
Maar wat
bouwen ze fraai! Het is er van binnen zo mooi rond, zacht en gaaf… ik
zou nergens liever gelegd worden. Dan pas valt mij op wat de ouders
allemaal verwerkt hebben aan bouwmateriaal. Een sliertje plastic,
waarschijnlijk het bindtouwtje voor een vuilniszak, is er kundig
doorheen geweven. Als ik me verdiep in de details, zie ik nog fijner
weefwerk: haren van Wapper de hond, en van Zwartje de kat. Ook een paar
grijzende… heeft Zij zich in de tuin zitten kammen?
‘s Avonds
rijdt in de schemer een oude auto langzaam door mijn straat: morgen is
het grof vuil. Iemand zoekt hier spullen voor zijn nest.
Een late
vogel
Vliegt langs
de avondhemel
Elke boom al
een nest?
Nieuwjaar
De witgrijze
lucht was eerst nog leeg. Zo leeg als mijn hoofd na het
nieuwjaarspektakel. Dan is ze, heel kort, vol zoevende duiven!
Alsof één
keer met de ogen knipperen ze geluidloos opriep.
Ze komen niet
van een verre reis, weet ik, ook in de winter laat de buurman ze wel
eens uit. Ze vliegen dan in wijde cirkels door de hemel boven onze
straat.
Het moment
van weer op ‘de slag’ vallen wordt bepaald door lokgeluiden en voer
strooien. De ‘slag’, dat is het hok bij de buurman, die duiven ‘melkt’.
Dadelijk zullen ze… zoeff, daar waren ze weer. Ik kan niet zeggen
‘zijn’, omdat het zo snel gaat, dat het is, of ze zichzelf uitwissen.
Ze lijken met een krachtcentrum verbonden, van waaruit ze worden
rondgezwaaid, daar staat een reus die ze aan zijn onzichtbaar touw
rondzwiert.
Hoe kunnen ze
anders zo in formatie vliegen? Piloten moeten daar eindeloos voor
oefenen, deze dieren doen het uit instinct, zegt men.
Nu blijven ze
weg. Ik wacht nog. Dat is ze in elk geval gelukt. Verwachting wekken.
Maar ik weet, dat zij nu alweer bij elkaar knussen, bij het zojuist
gestrooide voer.
Van de zomer
heb ik mijn buurman eens gevraagd of ze veel te vertellen hebben na een
reis. ‘Tja, zo klinkt het wel’, zei hij. ‘Ze koeren wat af’.
Als ik al een
onthulling verwachtte: hij verstaat ze niet, zag ik aan de manier waarop
hij keek. Hij ‘melkt’ ze alleen maar. Dit jaar ga ik zelf op onderzoek;
naar dit geheim en nog veel meer
nieuwjaarsochtend
over het
afval ligt sneeuw
witte stilte
